WYSIWYG's Blog

Dichterlijke vrijheid

Alleen of samen is niet zo zwart/wit je kunt alleen zijn, geliefde die naast je zit hier, maar helaas daar Afgelopen, over maar nog niet klaar Vader van de gedachte door schuldgevoel bezwaard dat wat schuld maakt ten slotte doodverklaard Spijkers met koppen, een doorgehakte knoop einde van het lijden begin van nieuwe hoop

The only way is up....

Het enige voordeel van diep in de put zitten, is dat er maar één weg voor je open ligt. Omhoog, richting het licht! Dat klinkt simpeler dan het is, want het is een hele klim, en als je niet voldoende moed en kracht heb verzameld alvorens aan de klim te beginnen, donder je onherroepelijk weer naar beneden. Het is daarom aan te raden om toch vooral de tijd te nemen, en de situatie onder ogen te zien; te mediteren zo je wilt. Laat alle gebeurtenissen die je op de bodem van de put brachten de revue passeren, en wees je vooral bewust van de toevalligheden en samenloop van omstandigheden. Je zit er niet omdat je dom bent geweest, of omdat je het verdient. Je zit er niet louter door toedoen van jezelf of door de acties van een ander. Als je goed analyseert, kom je tot de ontdekking dat heel veel kleine en grote acties en reacties van jezelf en anderen, en de timing van die acties bepalend is geweest voor hoe je er nu voor staat. Het lot staat niet vast, het is speels en onvoorspelbaar van karakter en laat zich slecht bijsturen. Verdriet, woede, haat en verslagenheid kun je niet gebruiken tijdens de klim naar boven. Verdriet en verslagenheid zijn als olie op je handen, haat en woede als blokken beton aan je benen. Niet handig in een klim die toch al niet de makkelijkste is! Toch draag je ze bij je, hoewel je dat niet wilt, en je probeert ze wanhopig van je af te schudden, niets helpt! Wat nu? Het antwoord staat vlak voor je neus, net iets hogerop..... Niets helpt! Niet schudden, niet wegduwen. Laat het over je heen komen en kijk ernaar; wat het met je doet als je het niet krampachtig tegenhoud maar de ruimte geeft. Zie hoe het zich beweegt in golfpatronen, hoe het vanzelf opkomt en weer vanzelf wegebt, zonder dat je daar iets voor hoeft te doen! Zolang het de ruimte heeft en niet opgesloten wordt, kan de drukgolf makkelijk weg, en is de explosiviteit minimaal. Na een tijdje op die manier op de bodem te hebben doorgebracht, voel je een ongekende moed en vastbeslotenheid in je los komen, alsof je geest al uit zichzelf aan de klim is begonnen, en al over de rand in het licht kijkt. Langzaam begin je te klimmen en je merkt op dat je geen haast hebt! De klim op zich vervult je al met een kalm maar uiterst alert gevoel voor het hier en nu. Niet alleen voel je je niet langer verzwaard door opgekropte emoties, je hebt jezelf ook bevrijd van de tirannie van verleden en toekomst. Vallen is geen optie meer, aangezien je min of meer één geworden bent met het touw dat je vast hebt. Er is geen twijfel of aarzeling. Je komt er wel!

Uit het (honden)leven gegrepen

Weken lang ben ik bezig geweest om een dame op leeftijd met een volwassen Akita Inu, duidelijk te maken dat ZIJ de touwtjes in handen moest nemen, en belangrijker nog, het enthousiasme, de verantwoordelijkheid en de tijd! "Ja maar.... hij luistert niet!" "Nee mevrouw....het is een behoorlijk zelfstandig ras, dus u zult héél hard moeten werken om te zorgen dat hij u als betrouwbare leider gaat zien!" "Maar....ik doe al zoveel! En het werkt gewoon niet. Dit is een klotehond!" "Nee mevrouw, hij ziet er nu alleen even het nut niet van in om naar u te luisteren. Hij vind alles om zich heen leuker en spannender dan u" "Ja...lekker, wat kan ik dan nog meer doen?" "Ik zou eens beginnen met flinke wandelingen, onaangelijnd! Zorg ervoor dat ie flinke honger heeft. Stop uw zakken vol met voer, en ga lekker wandelen. Roep hem regelmatig bij u, maar lijn hem dan niet aan! Tover wat eten tevoorschijn uit uw zak, geef het hem, en laat m weer lekker verder rennen! Doe dit zo vaak mogelijk, en de hond leert dat het hem iets lekkers opleverd wanneer hij naar u toekomt, en dat ie daarna gewoon weer mag spelen!" "Ja! daaag......dan krijg ik m nooit meer te pakken als ik m loslaat! Zodra hij eindelijk bij me komt, lijn ik hem direct aan!" "Maar....mevrouw....wat leert u de hond op die manier? Meewarig kijkt ze me aan en trekt haar schouders op..... Ik stop met praten, en loop een stuk weg.....een meter of 30.... "Laat hem eens los" Mevrouw doet wat ik vraag, met een blik van 'die is gek', en ik haal al mijn enthousiasme uit de kast terwijl ik de hond roep...het lijkt wel een feestje! Binnen 5 seconden staat de hond voor mn neus, met die vragende blik: "Wat gaan we voor leuks doen?!?!?" Terwijl ik hem lekker laat knabbelen op een handje brokjes, vraag ik de mevrouw om de hond bij haar te roepen, met het idee dat ze mn voorbeeld zal volgen. Maar nee.... met een harde, monotone stem roept ze haar hond, alsof het haar geen donder intresseert, en de hond blijft 'lekker' voor me staan, nog steeds kijkend, vol verwachting! Prachtige gelegenheid, leek mij! Ik loop weg en de hond loopt achter me aan, zo van: "Hallo! Wij zouden toch iets leuks gaan doen samen?!" Ik hoef m niet te roepen, hij kiest ervoor om bij me in de buurt te blijven! Vol verwachting loop ik met de hond terug naar de mevrouw, vol overtuiging dat ze snapt wat ze net gezien heeft, maar niks hoor. "Het blijft een ongehoorzame klotehond! Ik geef je 500 euro als je hem 2 weken meeneemt en hem leert luisteren!' "Ow.......maar dat is nutteloos mevrouw. Ik kan hem wel leren naar mij te luisteren, maar niet om naar u te luisteren! Dat zult u echt zelf moeten doen!" "Ik weet het niet meer hoor..... ik ga al 3x per dag 20 minuten met hem wandelen, geef m eten, knuffel hem." "20 minuten mevrouw?! Jeetje! Dat is écht véél te weinig, zeker voor een ras als dit! Die moet écht minimaal 1x per dag een uur aan één stuk kunnen ravotten of beter nog wérken! Doe m een honden rugzak om, laat hem iets sjouwen, geef hem een taak!" "Een uur aan één stuk?! Daar heb ik geen tijd voor! Heb je geen beter advies?" "Ja mevrouw.... doe uzelf en vooral de hond een plezier, en zoek een betere plek voor hem, want dit gaan nooit werken. Als u niet kunt voorzien in de behoeftes van de hond, gaan jullie allebei miserabele jaren tegemoet, en zal geen enkele training effect hebben." Ze lijkt overrompelt door mijn harde, maar eerlijke reactie. Ik kan het niet helpen, het belang van de hond staat bij mij voorop.....altijd. "Maar ik hou wel van hem hoor! Ik zei toch al dat ik desnoods 500 euro wil betalen als u hem wilt trainen!" er klinkt verontwaardiging in haar stem. "Als u écht van hem houd, zorg dan dat hij een beter leven krijgt, op welke manier dan ook, dat is het enige advies wat ik nog heb" Ik heb haar niet meer terug gezien, maar hoorde wel via via dat ze het beestje heeft afgestaan aan iemand die er wél graag mee wilde werken. 500 euro misgelopen, maar wél een gelukkige hond......hoop ik! En dát vind ik veel belangrijker dan geld!

Het Cesar Milan complex

Bijna iedereen, in elk westers land, kent hem! De Honden Fluisteraar! Hoewel de titel van dit stukje misschien anders doet vermoeden, heb ik wel degelijk veel respect voor de kennis van deze man, en zijn vermogen om honden te 'lezen'. Sterker nog, in mijn werk als hondentrainer heb ik veel kunnen leren van zijn koppeling tussen de menselijke en de hondenpsycholgie! Ik heb die kennis echter wél moeten verdiepen door heel veel te lezen en leren over hondengedrag en psychologie, en leerprocessen, in zoveel mogelijk verschillende boeken! De menselijke psychologie en het effect daarvan met betrekking tot hun hond, leer je gaanderweg tijdens het lesgeven. Waarom noem ik het dan het Cesar Milan complex? Simpelweg omdat de 'basis' niet zo heel erg moeilijk is! Fluisteren of zelfs helemaal niet praten tegen honden, is een open deur intrappen. Honden reageren vooral op lichaamstaal. Schreeuwen tegen een hond is sowieso zinloos....ze horen velen malen beter dan wij. Fluisteren werkt inderdaad vaak beter. Daar hoef je geen genie voor te zijn om dat te begrijpen. Ze kunnen nu eenmaal niet praten, en zijn dus uiterst alert op visuele signalen, hoe subtiel ze ook zijn De Kalme Assertiviteit waar hij het constant over heeft, uit zich wat de hond betreft vooral in die subtiele lichaamstaal van de baas! Staat daar een onzeker of gefrustreerd iemand, of iemand die er eigenlijk helemaal geen zin in heeft, of staat daar een persoon die rustig, duidelijk en vastberaden is? Als ik als mens dat onderscheid al duidelijk kan maken tijdens de cursussen, kunnen de honden dat zéker! Gelukkig kan ik -in tegenstelling tot de honden- praten met mensen.... ik kan ze zeggen "kom op hé! Geniet ervan! Lekker werken met je hond! Jullie zijn een team, wees daar trots op! Schouders recht, kin vooruit, glimlach op, en lekker aan de slag, en heb er vertrouwen in! De hond zal in de meeste gevallen precies doen wat je van hem verwacht." Dat werkt helaas beide kanten uit..... wanneer een baasje op het veld staat met het idee "Hij gaat toch niet luisteren" zal de hond doen wat in zijn natuur ligt....aan de verwachtingen van het baasje voldoen! En daar zijn we weer terug bij het Cesar Milan complex.... Als een cursist soms problemen heeft met de hond, omdat die hond volgens de cursist 'zijn dag niet heeft', en ik de hond vervolgens alles kan laten doen wat ie in voorgaande lessen geleerd heeft, zonder enig tegenstrubblen van de hond, dan hoor ik soms gekscherend dat ze me Cesar Milan noemen......wat een onzin! Ik heb nog niet een kwart van de kennis van Cesar Milan! Wat ik op zo'n moment wél heb, is een rotsvaste overtuiging en verwachting dat de hond gaat doen wat ik van hem vraag! Niet omdat ik hem daartoe dwing, maar omdat we op het moment dat ik de lijn over neem, we een team worden! Er onstaat een soort stilzwijgend convenant. Ik verwacht iets van de hond, maar andersom verwacht hij ook iets van mij! Duidelijkheid en een reden om gehoorzaam te zijn! Alles kan hij van me krijgen! Snoepjes, affectie, oprechte trots en zelfs een voldaan gevoel omdat hij een taak heeft.... onderschat deze behoefte van een hond nooit! Honden weten instinctief dat alleen een leider ze deze dingen kan geven, élke hond. Er is maar één 'zin' met kleine lettertjes in dit convenant... Hond zal eerst met zijn deel over de brug moeten komen, voordat hij ook maar iets van mij krijgt. En zijn deel is heel simpel. Gehoorzaamheid. Pas wanneer dat gebeurt, zal ik voorzien in al zijn behoeftes van dat moment, en dat is in 99% van de gevallen precies waar een hond voor geboren is, wat heel zijn instinct vervult! Een betrouwbare, duidelijke leider, die hem het gevoel geeft dat alles onder controle is, en dus veilig, en dat zijn bijdrage niet alleen op prijs wordt gesteld, maar ook nog eens goed beloont! Wie schaart zich nu niet graag achter zo iemand? Cesar Milan maak hier ook gebruik van, en dat is logisch! Wat ik minder op prijs stel is de show die eraan te pas komt..... een mee tikkende klok in beeld om te laten zien hoe snel ie dat wel niet doet allemaal..... typisch amerikaans.....het moet nu.....niet straks! Zo werkt het niet! Die kalme, assertieve energie kun je alleen opbrengen met een hoop geduld, zelfreflectie en vertrouwen. Dat bereik je niet in 10 minuten, zeker niet wanneer een hond écht nare gedragsproblemen vertoont. Wat ik verder een vervelende bijwerking vind van zijn shows, is dat simpele dingen, wat eigenlijk normaal hondengedrag is, wordt bestempeld als probleemgedrag. Dat je als mens dat gedrag zou willen redirigeren of veranderen, prima! Maar realiseer je wel dat het bij de hond hoort! Hij uit zich zoals hij genetisch geprogrammeerd is. Mijn respect voor Cesar Milan zou nog veel groter worden als hij in plaats van "don't try these techniques without consulting a proffesional", zou vervangen door "Do yourself a favor, and read as much as you can about dogpsychologie, learn about the being, needs and ways of the dog, before you even consider getting one!" Als je één ding meeneemt uit de Cesar Milan shows, laat het dat dit zijn! Het is nooit iets persoonlijks! Wat een hond ook doet. Hij volgt ten alle tijden zijn instinct, en zal nooit zoals mensen wraak nemen, boos of gemeen zijn. Gewoon een roofdier wat gewend is om in een roedel te leven, onder een sterker leider, en -als het echt niet anders kan- áls een sterke leider. En die leider zal zonder pardon corrigeren met een beet, omdat nu eenmaal zo gaat in een roedel. Er valt veel te leren van Cesar Milan, maar niet wanneer hij je enige informatie bron is! Leer je hond kennen, van binnen en buiten..... als dier! Er zijn zát boeken die niet alleen informatief zijn, maar ook leuk om te lezen, en verschillende auteurs hebben verschillende ervaringen en visie's! Vooral boeken van John Fisher kan ik van harte aanraden!

Online dating als heelmeester

Niets is ontroerender dan al het medeleven wat je ten deel valt wanneer je relatie op de klippen is gelopen. Vrienden, familie, collega's, ze willen er allemaal voor je zijn om je door de moeilijke tijden heen te helpen. Helaas is het behalve ontroerend ook uitermate confronterend. Want wat kunnen ze écht voor je betekenen in een dergelijke situatie waarin je hele wereld onder je vandaan lijkt te zakken, en niets meer is wat het was? Wanneer alles wat je liefhad, mens en dier, plotseling weg is tesamen met de helft van alles waar je waarde aan hechtte. Wat kunnen zij doen aan de enorme leegte waaraan je ten prooi valt, in je hoofd, hart en huis, en het besef dat je het toch écht helemaal alleen zal moeten verwerken; uithuilen en weer doorgaan. De conclusie is niets...... helemaal niets wat ze daaraan kunnen doen. Gelukkig bestaan er datingsites! Niet dat je daar nu direct een nieuwe partner vind om een doorstart mee te maken! Zou ook niet gezond zijn denk ik! Wat je er wél vind, in mijn ervaring, zijn leuke, lieve mensen, die begrijpen wat je doormaakt, en juist omdat het vreemden zijn, lucht je je hart een stuk makkelijker, waardoor de verwerking stapje voor stapje plaats gaat vinden. En soms spreek je iets af met iemand.... een zogenaamde date, al vind ik dat een beetje zwaar beladen omschrijving. Meestal is het gewoon een leuke ontmoeting met iemand die je nog niet kende, en heeft het iets spannends. Niet in erotische zin, maar in de zin van het verbreden van je wereld..... lekker ouwehoeren met iemand die je tot dan toe nog nooit hebt gezien! En wie weet komt daar ooit iets moois uit, maar dat is dan een bonus, geen doel opzich! Welke? Welke datingsite je kiest is natuurlijk een persoonlijke keuze. Persoonlijk heb ik het niet zo op de betaalde datingsites, of op die sites voor 'hoger opgeleide' personen..... Wat een onzin zeg! Alsof een hoger en een lager opgeleid persoon het niet met elkaar zouden kunnen vinden. Nee, dat soort sites krijg ik een heel naar gevoel bij! Intellectuele Apartheid! Verder heb ik bij de betaalde datingsites nog nooit écht een leuk contact gehad. Ik vind het ook erg dicht in de buurt van oplichting komen, maar goed, dat is gestoeld om mijn ervaringen, en dus geen waarheid. De sites waar ik het meest plezier heb beleefd, gelachen en gegierd, en een hoop vrienden heb leren kennen, waren totaal gratis! Daar wil ik er wel een paar van opnoemen: DatingAxa - Dating2000 Stuk voor stuk sites die volledig functioneel zijn, zonder dat je er ook maar een cent voor hoeft te betalen! Conclusie Opkrabbelen, uithuilen en doorgaan zul je zelf moeten doen. De steun van familie en vrienden is tot op zekere hoogte onontbeerlijk, maar die 'vreemden'..... die rare snuiters in alle maten,vormen en kleuren, kunnen op de meest onverwachte momenten een glimlach of zelfs een bulderende lach bij je losmaken, en een écht maatje worden!Ik zou het dan ook een 'Maatjes' site noemen, eerder dan een datingsite. Ik ben blij dat ik ze gevonden heb. M'n wereld komt stukje bij beetje terug onder mijn voeten. Welliswaar in een andere vorm, maar verandering is goed, begin ik langzaam te beseffen En wat het 'm nu precies date....ehhh deed....maakt niet uit!

Verdwaald

Dwaal door het leven Ongemaakt, ongeremd Dwars over gebaande paden Bestemming onbekend Dwaal door emoties hun kracht ongetemd Dwars door de tranen onmiskenbaar miskend Dwaal! En vraag geen richting Verzaak onnodige verplichting Dwaal en vind Jezelf, het kind vrij van opgedrongen normen Rotsvast in emotionele stormen Dwaal zoals de dwaler die je bent vrij van geest Vol sentiment Laat je nooit wijsmaken dat je ergens hebt gefaald We zijn allemaal, gewoon verdwaald!

Schrijversdialect

De ultieme uiting van intelligentie, is je eigen onwetendheid kunnen bevatten! Het is niet zo moeilijk om een stukje te schrijven! Zeker niet wanneer je alle conventies los laat, en gewoon zegt wat je denkt! Juist daarom is schrijven zo'n plezier, soms therapeutisch zelfs! Maar wanneer je denkt een waarheid te verkondingen, in welke vorm dan ook, wordt je creativiteit ondermijnt door je intellect. Ik schrijf me bij tijd en wijle suf, verkondig mijn mening en visie, en lange tenen waar ik op zou kunnen gaan staan heb ik lak aan. Niet omdat ik asociaal ben, maar simpelweg omdat ik dondersgoed weet dat mijn mening niet persé de waarheid is! Het is zoals ik de wereld en het leven met al haar aspecten ervaar, en die ervaring deel ik wanneer ik woorden bloed. Andere meningen zijn niet alleen 'toegestaan', maar zelfs meer dan welkom! Als ik iets schrijf, probeer ik mensen aan het denken te zetten, over van alles en nog wat. Ik stel wat tegengas zeer op prijs, omdat dat mij weer aan het denken zet.Je hoeft het niet per definitie met elkaar eens te zijn om te leren van een ander. Je moet er wél voor open staan! Ik zal hier waarschijnlijk nog heel vaak stukjes schrijven, zoals ik dat graag doe. Lekker ongenuanceerd af en toe, lekker om me heen slaan, en soms ook echt zoals ik de werld zie. In alle gevallen besef ik me terdege dat ik geenszins de wijsheid in pacht heb! Ik zou zelfs het tegenovergestelde beweren! Mooie woorden maken geen wijsheid.... slechts een soort kunstwerk van woorden. Alleen interactie en de wil om te leren kan e.e.a. ombuigen in wijsheid, en daar heb je uiteenlopende meningen voor nodig! Schrijven is voor mij niet alleen een vorm van uiting en een creatief proces...het is vooral leren....

Goeroes op 4 voeten

Leren is het belangrijkste aspect van Leven. Als je niet meer leert, sta je geestelijk stil, en stilstand is geen leven, het is amper bestaan! Leven is per definitie groei. Alles wat leeft groeit. Of dat groeien nu genetisch, fysiek of mentaal is maakt niet uit Zelfs Micro-organismes zoals bacterien, virussen en schimmels hebben het vermogen om zich aan te passen. Dat kan alléén maar als ze op één of andere manier 'leren'. Zelf heb ik in mijn eigen leven vaak stilgestaan....niet lerend, dus onlevenend, maar als bij toverslag kwam er dan altijd wel iemand op mijn pad die de rol van mentor op zich nam. Ik denk niet dat dat toeval is geweest. In het diepst van ons wezen beseffen we maar al te goed wanneer we stilstaan, en dus even stoppen met leven. Ik denk dat we dan onbewust op zoek gaan naar mensen die iets voor ons kunnen betekenen. Sterker nog, ik denk ook dat die mentoren onbewust op zoek zijn naar de Stilstaanders, simpelweg omdat je nóg meer en verder groeit wanneer je andere mensen helpt. Er zijn vele mensen die ik dankbaar ben daarvoor! Ik kan ze niet allemaal gaan noemen hier, daarvoor zijn er teveel, maar ik weet zeker dat wanneer ze dit lezen, ze feilloos weten om wie het gaat! Sommige hebben me ontzettend veel geleerd, anderen hebben me juist nét dat kleine duwtje in de rug gegeven wanneer ik dat nodig had. Wat ze allemaal gemeen hadden was een onwankelbaar vertrouwen in mij, op momenten dat ik het vertrouwen in mezelf kwijt was. Wat ik verder ook schrijf in dit stukje, het doet niets af aan hun bijdrage! Zonder hen had ik waarschijnlijk nooit leren en durven te vertrouwen op de beste leermeesters die er zijn...... Mijn allerbeste leermeesters, praten nooit. Redeneren doen ze ook al niet. Ze leven van moment naar moment, zonder zich ook maar te bekommeren om het verleden of de toekomst. Die concepten hebben ze geeneens besef van.... toekomst is voor hun een abstract begrip, net als verleden..... in het échte leven bestaat dat niet. In het échte leven zul je het moeten doen met het hier en nu, want dat is waar een wezen zich ALTIJD bevind....mens, dier of plant. Tien seconden ongeveer bestrijkt hun besef van nu, en alleen dát nú bestaat voor ze. Ook de lijst van die leermeesters is te lang, maar ik wil er toch een paar noemen. Vaak hebben ze namen als Bo, Diesel, Hummer, Boris, Cesar, Renzo, Kayla, Djenga. Achternamen doen ze niet aan, dat is aan hen niet besteed. Zij zijn de laatste tijd mijn goeroe's geweest! Ze trappen nooit in leugens of toneelspel, en ze houden je een emotionele spiegel voor waar je soms van schrikt! Ze hebben geen boodschap aan verborgen agenda's, altruisme of goede bedoelingen. Ze reageren simpelweg instinctief op mijn gemoedstoestand van het moment. Wanneer je daarvoor open staat, kan zo'n Goeroe op 4 voeten je heel veel over jezelf leren, vooral over je emotie van het moment, en het effect daarvan op alle wezens die je omringen. Ze zijn eerlijk, open en reactionair, kennen geen vooroordelen, taboe's of heilige huisjes. Het enige wat ze nodig hebben, is iemand die ze begrijpt! Iemand die hun taal kan lezen en spreken. Iemand die ze precies kan geven wat ze nodig hebben om zich veilig en prettig te laten voelen. Over het feit dat ze, zoals ieder wezen opportunistisch zijn, maken ze geen geheim, iets wat de meeste mensen wel doen. Als riemen en halsbanden niet zouden bestaan, zouden duizenden honden alleen al hier in Nederland doen wat in hun natuur ligt! Op zoek gaan naar een betere roedel, of misschien zelfs een eigen roedel gaan leiden. Je man, vrouw, vriend, vriendin, collega.....ze hebben allemaal de optie om te vluchten uit een situatie waarin ze zich onveilig of onprettig voelen, en een nieuw begin te maken. Onze viervoeters is dit niet gegund, tenzij ze gedumpt worden in een asiel, bestempeld als onhandelbaar, alleen omdat de eigenaar niet de moeite nam om zich te verdiepen in het 'wezen' van een hond, en uit ging van dat fabeltje van onvoorwaardelijke liefde en trouw. Honden weten niet eens wat liefde is! Dat is een menselijke emotie die we maar wat graag projecteren op andere wezens. Ze kennen wel affectie, maar die is geenzins onvoorwaardelijk, net zo min als jouw affectie dat is! ALs ik een riem bij jou om je nek doet, en er voortdurend aan loop te trekken wanneer je iets doet wat IK niet leuk vind, maar wat wel je instinct is. Als ik je iets wil leren en je begrijpt niet wat ik bedoel, en daarvoor straf ik je, hoe lang zou jou affectie duren denk je? En ik weet zéker dat er mensen zijn die dit lezen en denken....LULKOEK! Ik heb gewoon een kut hond waar je niets mee kunt! Als dat werkelijk zo is, heb je óf zo goedkoop mogelijk een pup gekocht, vol genetische fouten waar ook dat beestje niets aan kan doen, óf je weigert jezelf onder de loep te nemen. Het is niet voor niets dat Mensen en Honden al duizenden jaren bondgenoten zijn. Hun instincten en sociale (rang)orde lijken heel erg op die van ons. Alleen worden zij niet gehinderd door intellect...... sterker nog, veel mensen doen deze honden tekort door dat menselijke intellect wel van ze te verwachten..... het Lassie complex.... Een hond is geen mens, in geen enkel opzicht.....gewoon een hond......Zelfs de kleinste schoothondjes zijn genetisch nog voor meer dan 90% wolf! Laat hem of haar dat lekker zijn! Van jouw als baas wordt in 9 van de 10 gevallen alleen maar verwacht dat je duidelijke grenzen en regels stelt, en die ook consequent handhaaf. Dat maakt dat het beest zich veilig en happy voelt! Wanneer je dat proces plaats ziet vinden, leer je over jezelf, want ook in jou zitten diezelfde behoeftes... Ik draag de goeroes op 4 voeten in elk geval op handen, ze zijn mijn team! Maar er bestaat nooit een misverstand over wie de regels bepaalt......Dat is geen machtswellust van mijn kant, maar de enige manier om mijn goeroes terug te betalen voor alles wat ze mij gegeven en geleerd hebben. Ik ben hun rots in de branding, een vast en betrouwbaar gegeven in hun leven..... Nu nog leren hoe ik dat bij mensen voor elkaar krijg ;)

Eentje uit de oude doos (2007)

Afscheid Een goede relatie kan niet volledig steunen op het verleden. Hoewel het draagvlak groot lijkt, blijkt de draagkracht toch te kort te schieten, en dan wordt het tijd om spijkers met koppen te slaan. Daarom ben ik van plan om vandaag nog mijn prille jeugdliefde op straat te zetten! Het afscheid zal niet zonder tranen zijn, want hoewel zij mij tegenwoordig iedere 15 minuten aan m'n kop zeikt en vaak ronduit beledigend en denigrerend overkomt, hebben we elkaar toch duizenden avonden lang verliefd in de ziel gekeken. Ik weet niet waar het precies fout ging...Zoiets sluipt erin, onopgemerkt maar venijnig, totdat de uiterste frustatie-tolerantie-grens bereikt is. Ik pik het gewoon niet meer! Dat ze me soms laat wachten kan ik vrede mee hebben, en ook het feit dat ze soms uiterst grof gebekt is, zal me een worst wezen. Wat me pas echt woedend maakt, is dat ze soms doet alsof ik het IQ van een poffertje heb, om zodoende mij te verleiden tot een zinloze aankoop! Wanneer ik haar dan geirriteerd wegwuif, en de andere kant opkijk, zie ik haar reflectie.... Precies dezelfde boodschap vanuit een andere hoek. Vanavond is het dan zover. Ik wens niet langer zo behandeld te worden. Met een doffe klap smijt ik haar op straat. De afstandbediening bewaar ik nog eventjes, als tastbare herinnering aan betere tijden.

Zekerheid ?

Hoeveel verzekeringen heeft u afgesloten? Waar bent u allemaal voor of tegen verzekerd? Veel waarschijnlijk, zoals zoveel mensen. De mens is nu eenmaal altijd op zoek naar een stukje zekerheid. Frappant dan toch dat de enige échte zekerheid die ieder mens heeft, iets waar je altijd van op aan kan, zoveel mogelijk wordt weggedrukt, genegeerd of zelfs ontkent. De zekerheid dat je bestaan op een gegeven moment abrupt stopt, en dat het over één seconde al zover kan zijn, is blijkbaar zo onverteerbaar, dat we allerlei bokkensprongen maken. We gaan 'geloven', en daarmee ontzeggen we onszelf juist die enige zekerheid, en kiezen we voor onzekerheid. Want dat is 'geloven'..... geloven is niet 'weten', en dus onzeker. NU is alles wat je had, hebt en ooit zult hebben..... Wat zeker is, is dat je je sporen achterlaat, dat je, zeker in vrienden en familie kring gemist zal worden. Niets kun je meenemen, concentreer je daarom op wat je achterlaat..... de zaden van je daden. Dat is de enige, werkelijk belangrijke erfenis.


Tag Navigatie

gedicht   liefde   muziek   nieuw   relatie